Modlitwa wstawiennicza

Modlitwa wstawiennicza

W Szkole Ewangelizacji Cyryl i Metody posługuje diakonia modlitwy wstawienniczej.

Osoby potrzebujące takiej modlitwy wstawienniczej proszone są o kontakt zLucyną Gowin-Smyrdek (tel. 697 201 910), odpowiedzialną za diakonię, nr dostępny: pon-pt  w godzinach 8.00- 9.00 oraz 16.00-22.00.

Warunkami koniecznymi do odbycia modlitwy wstawienniczej są:

  1. Rozmowa, przeprowadzana z każdą osobą, nad którą modlimy się wstawienniczo. Ma ona służyć głębokiemu zapoznaniu się z intencją; prowadzona jest przez dwie, na stałe wyznaczone osoby świeckie lub przez ks. Przemysława Sawę. Podczas tej, objętej ścisłą tajemnicą, rozmowy, osoba prosząca o modlitwę wstawienniczą opisuje swój problem i intencję, dlatego też powinna się do niej odpowiednio przygotować. Należy to uczynić w sposób ścisły, konkretny i jednoznaczny. Rozmowa taka kończy się ustaleniem terminu modlitwy.
  2. Osobisty udział. Aby przystąpić do modlitwy wstawienniczej, konieczny jest osobisty w niej udział. Istotna jest także własna, nieprzymuszona przez nikogo wola wzięcia udziału w modlitwie.
  3. Stan łaski uświęcającej. Każda osoba, zabiegająca o modlitwę wstawienniczą, powinna być po spowiedzi. Dobrze, jeśli jest to spowiedź generalna. Warunek ten jednak dotyczy tych osób, które mogą korzystać z sakramentu pokuty.

Modlitwa wstawiennicza niesie ze sobą wiele łask. Trzeba pamiętać, że nie wiąże się ona z żadnym magicznym spełnianiem próśb i życzeń. Jej skutkiem jest nie tylko uzdrowienie fizyczne, czy psychiczne, ale przede wszystkim głęboka przemiana serca, nawrócenie uczynione mocą Pana Jezusa.


Czym jest modlitwa wstawiennicza?

Modlitwa wstawiennicza obecna jest w Kościele od jego początków. Wymownym tego świadectwem są m.in. pisma Ojców Kościoła. W tekście pochodzącym z II wieku, autorstwa św. Justyna, będącym najstarszym zachowanym opisem chrztu, czytamy: “My tedy po udzieleniu kąpieli temu, który uwierzył i do nas się przyłączył, prowadzimy go na miejsce, gdzie gromadzą się bracia, by wspólnie modlić się za siebie”. Liturgiczne teksty Mszy św. pochodzące z przeszłości również obfitują w wezwania wstawiennicze. Już w IV wieku podczas liturgii Mszy św. modlono się za żywych i zmarłych. W trakcie przygotowania darów ofiarnych diakon odczytywał ich imiona z tabliczek powleczonych woskiem, które nazywano dyptykami. Śladem modlitwy za siebie i innych jest również zachowane do dzisiaj w liturgii prastare greckie wezwanie Kyrie eleison. We współcześnie sprawowanej liturgii Eucharystii, jak również w obrzędach sakramentów często można usłyszeć wstawiennicze wezwania modlitewne.

Modlitwa wstawiennicza jest darem Ducha Świętego. “To sam Duch Święty przyczynia się za nami w błaganiach zgodnie z wolą Bożą” (Rz 8,26-27). Modlić się wstawienniczo oznacza równocześnie jednoczyć się z Chrystusem Zmartwychwstałym, który “żyje i wciąż wstawia się za nami” do Ojca (Hbr 7,25). “Chrystus bowiem wszedł do samego Nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga” (Hbr 9,24).

Jest to zatem modlitwa o charakterze prośby, w której jedna osoba lub grupa osób wstawia się do Boga za drugim człowiekiem. Jest to najbardziej bezinteresowna modlitwa prośby, ponieważ jest błaganiem Boga o łaski dla innych osób, czasem zupełnie nieznanych.